Enthousiasme, twijfels en een beetje buikpijn

Enthousiasme, twijfels en een beetje buikpijn

In mijn vorige blog vertelde ik je dat we na de kennismaking met het bestuur, waarin we onze wensen uitspraken, een rondje liepen over de volkstuinvereniging. In totaal waren er vijf huizen om uit te kiezen, dat zijn er best veel. Één tuin had onze voorkeur en daarom stuurde ik een bericht aan het bestuur met de vraag of we kennis mochten maken met de eigenaar van dat huisje.

Vijf dagen later werd ik gebeld, een bestuurslid had zojuist een mail gestuurd met contactgegevens maar daarna zag ze dat er nóg een huisje aangeboden gaat worden en ze vermoed dat dit beter aan zal sluiten. We kregen het telefoonnummer en besloten direct contact op te nemen.
Het is zo fijn dat het bestuur tijdens onze zoektocht zo actief met ons meedenkt en ze had zeker geen ongelijk! We waren direct enthousiast, de vrouw sprak over fruitbomen, een grote kas met heel veel druiven en allerlei soorten groenten. Ze stuurde foto’s van de oogst van het afgelopen jaar en we kwamen al snel tot de conclusie dat we met deze hoeveelheden niet meer naar de winkel hoeven voor ons groente en fruit.

Gisterochtend ging ik vol goede moed naar de tuin. Het werd een familie uitje want man én kinderen waren mee. Vienna waren we al snel kwijt want “even kijken of mijn vriendin er is” en Berry bleef bij ons. Dat praten duurde wel een beetje lang en werd al snel erg saai maar hij genoot rustig van zijn colaatje in de druivenkas. We kregen een rondleiding in de grote tuin met allerlei soorten bessen, aardbeien, druiven, rabarber, uien, peren, appels en pruimen.
Er stonden al verschillende kruiden, een klein pompoenveld en verschillende bloemen die zich uitstekend lenen voor het maken van droogboeketten. Terwijl de kinderen in en om de tuin aan het spelen waren en mijn man met de vrouw in gesprek was keek ik met buikpijn naar de tuin.
We hebben thuis een eetbare tuin maar dat is niets vergeleken met wat hier staat! Er zit zoveel liefde en toewijding in deze tuin, wat als ik alles binnen een jaar laat doodgaan?
Ik heb onvoldoende kennis om dit te onderhouden. Naast de kas staat een schuurtje met daarin een klein keukenblok en een toilet. Er is geen ruimte om zeep te maken. Het maakt me zenuwachtig. Wat als deze tuin net zo duur is als de tuin waar we eigenlijk wilde gaan kijken? Dan is er geen ruimte over om de schuur te vervangen voor een tuinhuis.

Ik keek naar de vrouw die nog altijd druk in gesprek was met mijn man en ging weer bij ze staan. Het is zo’n lieve vrouw, ze vertelde vol trots over haar tijd op de tuin en met verdriet over de reden dat ze afscheid moet nemen van haar geliefde tuin. Ze doet me denken aan Rosie Chamilla. Die met dezelfde fonkelende ogen verhalen uit haar liefdevolle tuin tastbaar maakt. Terwijl we daar stonden met het geluid van onze spelende kinderen op de achtergrond deed de vrouw een prachtig voorstel. Naast een ongelooflijk lage prijs wilt ze het eerste jaar betrokken blijven om ons alles te leren wat we moeten weten. Deze vrouw is een cadeau!

Na de jaarwisseling nemen we contact met elkaar op om de overdracht in orde te maken en dankzij dit mooie voorstel hebben we voldoende ruimte om een mooi tuinhuis uit te zoeken. Immens dankbaar én met een tas vol fruit gaan we een mooi avontuur tegemoet.
Terug naar blog

1 reactie

Waaaahhhh echt zoooo fantastisch! Ik kan nu al niet wachten om koffie bij je te komen drinken in jullie prachtige tuin ❤️

Talitha Van de voorde

Reactie plaatsen