Connect the dots...

Connect the dots...

Connect the dots…

Zelf voorziend zijn, het is een diep gekoesterde droom. Ontstaan vanuit de wens om mijn eigen geld te verdienen en mijzelf kunnen voorzien in levensonderhoud. Inmiddels is dat het allang niet meer, het is veel meer dan dat. Mijn wens is ontstaan uit praktische principes maar inmiddels uitgegroeid tot het nastreven van een duurzame manier van leven waarin alles met elkaar in verbinding staat.

Ik heb een fijn huis met een mooie tuin maar er is niet voldoende ruimte om echt fijn te werken daarom was ik op zoek naar een plekje waar ik mijn zepen kan maken en bestellingen kan inpakken. Ik zocht naar bedrijfspanden, kantoorruimtes en winkelpanden. Zolang er stroom en stromend water was vond ik het voldoende. Ik maak er wel wat van. Maar ik kon niets passend vinden, niet omdat het er niet was maar omdat het niet goed voelde. Het pand stond of midden in een bedrijventerrein of in een achterstallige winkelstraat. Ik vond wel een mooi pand waarvan de voorzijde gebruikt kan worden als winkel en de achterzijde verhuurd kan worden als Bed and Breakfast. Wauw, dit was perfect.
Maar toen ik het prijskaartje zag, en de hoeveelheid werk dat er gedaan mocht worden kwam ik al snel tot de conclusie dat we nog niet in staat zijn om dat te financieren.

Ik zocht naar de puntjes
Ik zette alle voors en tegens op een rijtje. Wat zocht ik nu precies?
Ik zocht een plekje waar ik alles kan laten zoals het is, zonder afleiding en waar ik even helemaal kan zijn. Een plek waar ik mijn kruiden kan laten groeien, om daar thee van te maken, om te laten drogen zodat ik het in mijn zepen kan verwerken. Ik zoek een plekje waar ik mijn zepen kan maken, kan laten drogen en bestellingen kan inpakken.
Dat plekje is dicht bij huis en net zo fijn als thuis. De kinderen kunnen er makkelijk naartoe als ze uit school komen, ze kunnen gewoon met hun vriendjes spelen als ik daar aan het werk ben. Even iets lekkers halen bij mama en daarna weer buiten spelen. Er is daar geen tijd en geen afleiding. Ik keek naar mijn lijstje en dacht: ‘Phoe, dat zijn nogal wat wensen. Is dit niet een beetje veeleisend?’ Nee, dit is wat ik zoek en ik weet dat ik het kan vinden.
Ik keek nog een keer naar mijn lijstje. Dit is geen plek maar een gevoel. Waar kan ik dit gevoel creëren?

Alle puntjes bij elkaar
Dit gevoel had ik al eens ervaren en ik dacht terug aan mijn allereerste kennismaking met een volkstuin. Via bookstagram, ja echt waar. Had ik een klein boekenclubje samengesteld en we spraken bij iemand af op de tuin. Ik zocht mijn thee uit in haar tuin en we bespraken ons boek in de schaduw van een boom. Het was daar stil, rustig en ontspannen terwijl we toch echt in de stad zaten en ik vond het zo’n fijne plek. Toen ik daar zat dacht ik aan mijn moeder, ze had in die tijd een appartement in Rotterdam en miste haar tuin vreselijk. Dit was echt iets voor haar!

Puntjes verbinden
De plek die ik zocht lag al lang aan mijn voeten. Zo grappig hoe je zoiets in eerste instantie over het hoofd kan zien. Tijdens het hardlopen loop ik regelmatig langs de volkstuinen en dat is vlak bij de school van de kinderen. Berry heeft vriendjes in de aangrenzende wijk en Vienna heeft al een vriendinnetje op de tuin. Mijn moeder is namelijk verhuisd en leerde nieuwe mensen kennen die daar een volkstuin hebben. Vienna gaat wel eens met mijn moeder mee naar de tuin van haar vriendin. Helaas kan mijn moeder zich niet aanmelden omdat de vereniging alleen inwoners uit Rotterdam toelaten en ze woont in het aangrenzende dorp wat daarbuiten valt. Ik besloot mijzelf aan te melden en zaterdag had ik een kennismakingsgesprek.
Het was een fijn en open gesprek waarin ik precies vertelde wat mijn bedoeling was met de tuin. Er staan maar liefst 3 tuinen te koop en er komen binnenkort nog enkele tuinen bij.
Er is dus best veel keuze!

We gingen naar huis omdat Vienna mocht afzwemmen en in de middag kwamen we terug om de tuinen te bekijken. We namen de kinderen én mijn moeder mee omdat ik haar heel graag een stuk van de tuin wil geven zodat ze kan doen wat ze het allerliefste doet: tuinieren en onder de mensen zijn.
Vienna liep meteen de tuin van haar vriendinnetje in maar ze was er niet. Mijn moeder liet de tuin van háár vriendin zien die vlakbij de tuin blijkt te zitten die wij op het oog hebben en haar buurman zit naast de imker waar ze regelmatig honing voor me koopt.
De vader van ónze buurman blijkt daar ook een tuin te hebben. Hij neemt ons buurjongetje regelmatig mee dus onze kinderen kunnen zowel thuis als op de tuin met ons buurjongetje spelen. Uiteindelijk is alles al met elkaar verbonden.
We zijn heel erg geneigd om wat ons gelukkig maakt buiten onze cirkel te zoeken maar soms ligt het geluk al aan je voeten. Het enige wat je hoeft te doen is de connectie te zien en puntjes met elkaar verbinden.

Terug naar blog

Reactie plaatsen